• Sport
• 8 juni 2026
• Door Redactie

Herinneringen aan het WK 1994 in Amerika

NIEUWLEUSEN - Wij zijn naar het WK 1994 in Amerika geweest en herinneren ons dat nog altijd als één van onze mooiste vakanties.

In de krant stond destijds een advertentie voor een reis naar de wedstrijden Nederland–België en Nederland–Marokko in de groepsfase, plus een ticket voor de achtste finale. Alle drie wedstrijden werden gespeeld in Orlando, Florida.

Wij verbleven in een hotel in Melbourne, ongeveer twee uur rijden van Orlando. De prijs voor de complete reis, inclusief vlucht, hotel, huurauto en tickets voor de drie wedstrijden, bedroeg ongeveer 2.000 gulden per persoon.

In de zomer is er in Florida volop plaats in de hotels, omdat het er dan eigenlijk te warm is voor vakantiegangers. Amerikanen trekken juist in de winter naar Florida vanwege de aangename temperaturen. In ons hotel zaten vrijwel alleen Nederlanders.

Bezienswaardigheden

Op de dagen zonder wedstrijden bezochten we allerlei bezienswaardigheden. We gingen onder andere naar Daytona Beach, waar je met je auto over het strand kunt rijden, naar Universal Studio’s, Disney World en het Kennedy Space Center. ’s Avonds was het erg gezellig in de hotelbar. Iedereen vertelde waar hij die dag was geweest en wat hij had meegemaakt.

In 1993 en 1994 vond in Florida een beruchte reeks overvallen en moorden op toeristen plaats. Criminelen konden aan de kentekenplaten zien dat het om huurauto’s ging en wachtten deze soms op. Verhuurbedrijven moesten daarom stoppen met speciale kentekenplaten en stickers die huurauto’s herkenbaar maakten. In Nederland werd zelfs gewaarschuwd om geen oranje raamvlaggetjes aan de huurauto te bevestigen, zodat je niet alsnog als toerist opviel. En wat zagen wij in Florida? Overal auto’s met oranje vlaggetjes.

Kleine sport

Voetbal was destijds nog een kleine sport in Amerika. Het WK kreeg weinig aandacht op televisie en buiten de wedstrijden merkten wij er eigenlijk weinig van. Op de wedstrijddag zelf zag je pas in het stadion wat de opstelling was. In Nederland werd dit natuurlijk  uitgebreid voorbeschouwd.

Op wedstrijddagen vertrokken we al om zeven uur ’s morgens naar Orlando. De wedstrijden werden rond het middaguur gespeeld, zodat ze in Europa ’s avonds live op televisie konden worden uitgezonden.

Rond het middaguur was het op zijn heetst: 30 tot 35 graden, maar door de hoge luchtvochtigheid voelde het vaak als meer dan 40 graden. Buiten het stadion stonden sproei-installaties om de supporters enige verkoeling te bieden.

Wedstrijden

Nederland speelde op 20 juni de eerste wedstrijd tegen Saudi-Arabië in Washington en won met 2-1. Die wedstrijd hadden wij nog in Nederland op televisie gezien. De volgende dag vlogen we naar Florida.

De tweede wedstrijd was op 25 juni in Orlando tegen België. Nederland verloor met 1-0. Daarna gingen we naar Church Street, waar de straat was afgezet zodat supporters feest konden vieren. De Belgen hadden natuurlijk een groot feest. Zij zongen iets als: “Wat zijn die kezen stil.” De Amerikanen begrepen er weinig van. Een Amerikaan vroeg zelfs of Nederland en België aparte landen waren.

De derde groepswedstrijd werd op 29 juni gespeeld tegen Marokko. Om als eerste in de poule te eindigen moest Nederland winnen én moest België verliezen van Saudi-Arabië. Vrijwel niemand verwachtte dat laatste. We hadden ons er eigenlijk al bij neergelegd dat België groepswinnaar zou worden en daardoor de achtste finale in Orlando zou spelen.

Nederland won moeizaam met 2-1 van Marokko. Toen we na afloop naar de uitgang van het stadion liepen, hoorden we de stadionspeaker omroepen dat België had verloren. Alle Nederlanders begonnen direct te juichen. Daardoor bleef Nederland in Orlando voor de achtste finale op 4 juli.

Achtste finale

Al snel werd bekend dat Nederland tegen Ierland moest spelen. Die wedstrijd werd met 2-0 gewonnen. Daarna hebben we samen met de Ieren een geweldig feest gevierd in Church Street. Aan niets was te merken dat Ierland had verloren; feesten doen ze altijd. Tussen Nederlanders en Ieren klikt het vaak bijzonder goed.

Een paar Nederlanders hadden schaatsen aangetrokken en stonden in de schaatshouding. Iedereen zong: “Heya Jan Bols, heya Jan Bols…” De weinige Amerikanen die aanwezig waren, keken vol verbazing toe en begrepen er opnieuw helemaal niets van.

Terug

Op de terugvlucht werd een passagier onwel, waardoor we een tussenlanding moesten maken in Canada. Daardoor misten we in Londen onze aansluitende vlucht naar Nederland. Na lang wachten konden we mee met een vlucht naar Brussel. Vanaf daar werden we met bussen naar Amsterdam gebracht.

Op zaterdagochtend 9 juli waren we weer terug in Nieuwleusen. Door de vertraging hebben we helaas het Midzomeravondfestival in Nieuwleusen van vrijdag 8 juli moeten missen.

Diezelfde zaterdag speelde Nederland in Dallas de kwartfinale tegen Brazilië. Nederland verloor de spectaculaire wedstrijd met 3-2 en werd daarmee uitgeschakeld.

Lini Tempelman en Klaas Kreule

Klik op de afbeelding voor een vergroting.